Asbarez: Armenian Genealogy Conference Returns to Watertown for 10th Anniversa

WATERTOWN, Mass. — Ten years ago, hundreds of Armenians gathered in Watertown with questions that had often lingered in their families for generations: Where, exactly, did our grandparents come from? What happened to relatives separated by genocide, migration and upheaval? Where can we find records that survived? And can DNA, photographs, immigration documents and newly accessible archives help reconnect branches of families scattered across the world?

On Saturday, November 21, the Armenian Genealogy Conference will return to the Armenian Cultural and Educational Center, 47 Nichols Avenue in Watertown, to celebrate its 10th anniversary—returning to the very place where the first conference was held in 2016.

Sponsored by the Armenian Cultural Association of America, this year’s conference will bring together researchers, historians, genealogists and individuals simply curious about their own family stories for a full day devoted to discovering, documenting and preserving Armenian family history.

And no previous genealogy experience is necessary.

Whether someone has already traced a family tree back several centuries or has little more than the names of four grandparents and the villages they supposedly came from, the conference is designed to offer practical tools, new sources and, perhaps most importantly, new avenues of discovery.

Registration and additional information are available online.

The Armenian Genealogy Conference traces its origins to an online community created in 2013, when Tracy Rivest Keeney founded the Armenian Genealogy Facebook group. The group connected Armenians around the world who were trying to locate records, decipher documents, translate family material and identify long-lost relatives.

Three years later, George Aghjayan, Tracy Rivest Keeney and Mark Arslan organized the first Armenian Genealogy Conference in Watertown.

The response demonstrated just how deep the desire was within the Armenian community to recover family histories that many had assumed were permanently lost. More than 300 people attended the inaugural conference at the ACEC in April 2016, with participants traveling from across the United States and as far away as Canada and Great Britain. 

That first gathering introduced participants to American genealogical sources, immigration records, DNA testing, compatriotic union records and other resources that could help reconstruct Armenian families.

But Watertown proved to be only the beginning.

The conference traveled to the University of Michigan-Dearborn in Detroit in 2017, followed by Ramapo College in Mahwah, New Jersey, in June 2018 and Milwaukee, Wisconsin, in November 2018. In November 2019, the conference reached the West Coast with a gathering at the Mesrobian School in Pico Rivera, California. After the interruption of the COVID-19 pandemic, the conference achieved another milestone in September 2022 when it was held for the first time in Yerevan, Armenia, at the American University of Armenia. 

Now, a decade after that first Watertown gathering, the conference is coming home.

The November 21 program will reflect how dramatically Armenian genealogical research has expanded during the past decade.

Mark Arslan, one of the pioneers of Armenian genealogy in the United States and creator of both the Armenian DNA Project and Armenian Immigration Project, will focus on immigration and naturalization records.

Arslan began researching his own Armenian ancestry in 1971 and has since assembled an extraordinary database of primary-source information relating to Armenian immigration to North America before 1930. His work demonstrates how passenger manifests, naturalization files and other seemingly ordinary government records can reveal places of origin, relatives, migration patterns and connections that disappeared from family memory generations ago. 

Greg Jundanian and Lisa Misakian will introduce participants to the Armenians of Whitinsville Project, an ambitious effort to preserve the history of one of Massachusetts’ most significant historic Armenian communities.

The project brings together photographs, documents, oral histories, recipes, recordings and family stories to reconstruct not merely individual genealogies, but the life of an entire Armenian-American community. Its approach offers a model that could be duplicated in Armenian communities throughout the diaspora—transforming genealogy from a collection of names and dates into a record of how families actually lived. 

One of the conference’s most unusual presentations will come from Zeynep Devrim Gürsel, Associate Professor of Anthropology at Rutgers University and author of “Portraits of Unbelonging: Photographic Journeys Across Borders.”

Gürsel’s research uncovered an extraordinary collection of photographs in the Ottoman archives documenting Armenian emigration around the turn of the 20th century. Beginning in 1896, Armenians who received permission to leave the Ottoman Empire were required under certain circumstances to renounce their Ottoman nationality and agree never to return. Photography became part of that process.

Thousands of Armenian emigrants were photographed, leaving behind images that today represent an extraordinary genealogical and historical resource. Gürsel’s research follows these photographs beyond the Ottoman archives, connecting the faces captured more than a century ago with immigration documents, American records and, in some instances, the descendants of the people pictured. 

For anyone who has ever stared at an unidentified photograph of a great-grandparent and wondered what story it might contain, Gürsel’s work illustrates the remarkable possibilities created when photographs and archival records are brought together.

The conference will also expand its geographic reach through a presentation by Boghos Tchitchekdjian on Armenian genealogy in France and the work of RIGA — Relais International de Généalogie Arménienne, or the International Relay of Armenian Genealogy.

Founded in France in 2020, RIGA has sought to overcome some of the particular obstacles confronting Armenian genealogists: records scattered among different archives and countries, multiple migration routes, changing surnames and the adaptation or Frenchification of Armenian family names. Its broader goal is to identify, compile and make Armenian genealogical resources more accessible. 

The presentation will be particularly valuable for families whose relatives passed through or settled in France, but it will also demonstrate the increasingly international nature of Armenian genealogical research.

Other presentations will explore DNA testing and the growing array of resources available to Armenians researching their family histories.

For Armenian genealogists, DNA can be especially powerful. The Armenian Genocide, forced conversion, deportation, orphaning, adoption and migration frequently severed the documentary trail between generations. DNA testing can sometimes bridge those gaps, identify previously unknown relatives and provide evidence supporting relationships that cannot be established through surviving documents alone.

The conference will examine how genealogists can use DNA effectively while also exploring archival and online resources that have become increasingly available.

The changes since the first conference in 2016 have been remarkable. Records once accessible only by traveling to an archive may now be digitized. Databases can connect names appearing in immigration manifests, census documents, church registers and naturalization petitions. Online collections can reconstruct the life of an Armenian village or diaspora community. Photographs once hidden in government archives can identify emigrating families. DNA matches can connect descendants living on different continents.

Yet technology alone cannot reconstruct a family.

Successful genealogy still begins with people—with grandparents’ stories, the inscription on the back of a photograph, an unfamiliar village name written on a naturalization form, the maiden name that everyone almost forgot, or the distant cousin who remembers one detail that unlocks everything else.

That is why gathering genealogists together remains so important.

The November 21 gathering is intended not simply as a day of lectures, but as an opportunity for participants to meet others engaged in the same search.

Some of the most valuable discoveries at earlier conferences have come through conversations between presentations: discovering that another attendee’s family came from the same village, meeting someone researching the same surname, learning about an archive one did not know existed, or finding someone who can read a document that has sat untranslated in a family collection for decades.

That opportunity will continue after the formal program with a dinner featuring Armenian music, giving participants, speakers and researchers additional time to meet, exchange information and build connections.

The cost has deliberately been kept accessible:

  • Conference, including lunch: $25
  • Dinner with Armenian music: $40
  • Conference, lunch and dinner: $65

For an entire day devoted to uncovering generations of family history, it may prove to be a remarkably valuable investment.

Ten years after Armenian genealogy enthusiasts first filled the ACEC in Watertown, they will return with tools and resources that could scarcely have been imagined at that first gathering.

But the fundamental question remains unchanged: Who were the people who came before us?

For Armenians, answering that question is about more than constructing a family tree. It is an act of recovery. It reconnects families fractured by genocide and migration, restores names to people who might otherwise be forgotten and preserves stories for generations who have yet to hear them.

On November 21, hundreds of those individual searches will once again come together in Watertown.

Bring your questions. Bring your family names. Bring the village name no one quite knows how to spell. Bring the photograph whose faces you cannot identify.

You may leave knowing more about where—and who—you came from.

—

Asbarez: Armenian Genealogy Conference Returns to Watertown for 10th Anniversa

WATERTOWN, Mass. — Ten years ago, hundreds of Armenians gathered in Watertown with questions that had often lingered in their families for generations: Where, exactly, did our grandparents come from? What happened to relatives separated by genocide, migration and upheaval? Where can we find records that survived? And can DNA, photographs, immigration documents and newly accessible archives help reconnect branches of families scattered across the world?

On Saturday, November 21, the Armenian Genealogy Conference will return to the Armenian Cultural and Educational Center, 47 Nichols Avenue in Watertown, to celebrate its 10th anniversary—returning to the very place where the first conference was held in 2016.

Sponsored by the Armenian Cultural Association of America, this year’s conference will bring together researchers, historians, genealogists and individuals simply curious about their own family stories for a full day devoted to discovering, documenting and preserving Armenian family history.

And no previous genealogy experience is necessary.

Whether someone has already traced a family tree back several centuries or has little more than the names of four grandparents and the villages they supposedly came from, the conference is designed to offer practical tools, new sources and, perhaps most importantly, new avenues of discovery.

Registration and additional information are available online.

The Armenian Genealogy Conference traces its origins to an online community created in 2013, when Tracy Rivest Keeney founded the Armenian Genealogy Facebook group. The group connected Armenians around the world who were trying to locate records, decipher documents, translate family material and identify long-lost relatives.

Three years later, George Aghjayan, Tracy Rivest Keeney and Mark Arslan organized the first Armenian Genealogy Conference in Watertown.

The response demonstrated just how deep the desire was within the Armenian community to recover family histories that many had assumed were permanently lost. More than 300 people attended the inaugural conference at the ACEC in April 2016, with participants traveling from across the United States and as far away as Canada and Great Britain. 

That first gathering introduced participants to American genealogical sources, immigration records, DNA testing, compatriotic union records and other resources that could help reconstruct Armenian families.

But Watertown proved to be only the beginning.

The conference traveled to the University of Michigan-Dearborn in Detroit in 2017, followed by Ramapo College in Mahwah, New Jersey, in June 2018 and Milwaukee, Wisconsin, in November 2018. In November 2019, the conference reached the West Coast with a gathering at the Mesrobian School in Pico Rivera, California. After the interruption of the COVID-19 pandemic, the conference achieved another milestone in September 2022 when it was held for the first time in Yerevan, Armenia, at the American University of Armenia. 

Now, a decade after that first Watertown gathering, the conference is coming home.

The November 21 program will reflect how dramatically Armenian genealogical research has expanded during the past decade.

Mark Arslan, one of the pioneers of Armenian genealogy in the United States and creator of both the Armenian DNA Project and Armenian Immigration Project, will focus on immigration and naturalization records.

Arslan began researching his own Armenian ancestry in 1971 and has since assembled an extraordinary database of primary-source information relating to Armenian immigration to North America before 1930. His work demonstrates how passenger manifests, naturalization files and other seemingly ordinary government records can reveal places of origin, relatives, migration patterns and connections that disappeared from family memory generations ago. 

Greg Jundanian and Lisa Misakian will introduce participants to the Armenians of Whitinsville Project, an ambitious effort to preserve the history of one of Massachusetts’ most significant historic Armenian communities.

The project brings together photographs, documents, oral histories, recipes, recordings and family stories to reconstruct not merely individual genealogies, but the life of an entire Armenian-American community. Its approach offers a model that could be duplicated in Armenian communities throughout the diaspora—transforming genealogy from a collection of names and dates into a record of how families actually lived. 

One of the conference’s most unusual presentations will come from Zeynep Devrim Gürsel, Associate Professor of Anthropology at Rutgers University and author of “Portraits of Unbelonging: Photographic Journeys Across Borders.”

Gürsel’s research uncovered an extraordinary collection of photographs in the Ottoman archives documenting Armenian emigration around the turn of the 20th century. Beginning in 1896, Armenians who received permission to leave the Ottoman Empire were required under certain circumstances to renounce their Ottoman nationality and agree never to return. Photography became part of that process.

Thousands of Armenian emigrants were photographed, leaving behind images that today represent an extraordinary genealogical and historical resource. Gürsel’s research follows these photographs beyond the Ottoman archives, connecting the faces captured more than a century ago with immigration documents, American records and, in some instances, the descendants of the people pictured. 

For anyone who has ever stared at an unidentified photograph of a great-grandparent and wondered what story it might contain, Gürsel’s work illustrates the remarkable possibilities created when photographs and archival records are brought together.

The conference will also expand its geographic reach through a presentation by Boghos Tchitchekdjian on Armenian genealogy in France and the work of RIGA — Relais International de Généalogie Arménienne, or the International Relay of Armenian Genealogy.

Founded in France in 2020, RIGA has sought to overcome some of the particular obstacles confronting Armenian genealogists: records scattered among different archives and countries, multiple migration routes, changing surnames and the adaptation or Frenchification of Armenian family names. Its broader goal is to identify, compile and make Armenian genealogical resources more accessible. 

The presentation will be particularly valuable for families whose relatives passed through or settled in France, but it will also demonstrate the increasingly international nature of Armenian genealogical research.

Other presentations will explore DNA testing and the growing array of resources available to Armenians researching their family histories.

For Armenian genealogists, DNA can be especially powerful. The Armenian Genocide, forced conversion, deportation, orphaning, adoption and migration frequently severed the documentary trail between generations. DNA testing can sometimes bridge those gaps, identify previously unknown relatives and provide evidence supporting relationships that cannot be established through surviving documents alone.

The conference will examine how genealogists can use DNA effectively while also exploring archival and online resources that have become increasingly available.

The changes since the first conference in 2016 have been remarkable. Records once accessible only by traveling to an archive may now be digitized. Databases can connect names appearing in immigration manifests, census documents, church registers and naturalization petitions. Online collections can reconstruct the life of an Armenian village or diaspora community. Photographs once hidden in government archives can identify emigrating families. DNA matches can connect descendants living on different continents.

Yet technology alone cannot reconstruct a family.

Successful genealogy still begins with people—with grandparents’ stories, the inscription on the back of a photograph, an unfamiliar village name written on a naturalization form, the maiden name that everyone almost forgot, or the distant cousin who remembers one detail that unlocks everything else.

That is why gathering genealogists together remains so important.

The November 21 gathering is intended not simply as a day of lectures, but as an opportunity for participants to meet others engaged in the same search.

Some of the most valuable discoveries at earlier conferences have come through conversations between presentations: discovering that another attendee’s family came from the same village, meeting someone researching the same surname, learning about an archive one did not know existed, or finding someone who can read a document that has sat untranslated in a family collection for decades.

That opportunity will continue after the formal program with a dinner featuring Armenian music, giving participants, speakers and researchers additional time to meet, exchange information and build connections.

The cost has deliberately been kept accessible:

  • Conference, including lunch: $25
  • Dinner with Armenian music: $40
  • Conference, lunch and dinner: $65

For an entire day devoted to uncovering generations of family history, it may prove to be a remarkably valuable investment.

Ten years after Armenian genealogy enthusiasts first filled the ACEC in Watertown, they will return with tools and resources that could scarcely have been imagined at that first gathering.

But the fundamental question remains unchanged: Who were the people who came before us?

For Armenians, answering that question is about more than constructing a family tree. It is an act of recovery. It reconnects families fractured by genocide and migration, restores names to people who might otherwise be forgotten and preserves stories for generations who have yet to hear them.

On November 21, hundreds of those individual searches will once again come together in Watertown.

Bring your questions. Bring your family names. Bring the village name no one quite knows how to spell. Bring the photograph whose faces you cannot identify.

You may leave knowing more about where—and who—you came from.

—

168: 7.4 մլն դոլար՝ իշխանության որոշումները պաշտպանելու համար. որքան են արժեն

Սեպտեմբեր 28, 2026

Միջազգային դատարաններում և այլ ատյաններում, իշխանությունների կամայական որոշումներն արդարացնելուն ուղղված, ինչպես նաև այդ կառույցների կողմից կայացված վճիռներով կատարված ծախսերն այս տարի կտրուկ ավելացել են։ Դրանք փակելու համար տարվա առաջին կեսին կառավարությունը պետական բյուջեից աննախադեպ՝ շուրջ 7.4 մլն դոլար է հատկացրել։

Նախորդ տարվա համեմատ այս ծախսերն աճել են գրեթե 42 տոկոսով։

Հասկանալի է, որ հատկացված գումարներն աճել են՝ առաջին հերթին քաղաքական հաշվեհարդարներով պայմանավորված։ Անտեսելով օրենքն ու իրավունքը՝ խլում են մարդկանց սեփական գույքն ու բիզնեսը, իրականացնում են ունեցվածքի վերաբաշխում։ Ունեզրկման այս արշավն այսօր էլ ծանր է նստում պետական բյուջեի վրա։ Բայց այդ ծանրությունը քաղաքացին ու բյուջեն հետո են զգալու, երբ գա դրանց դիմաց փոխհատուցում տալու ժամանակը։

Գործարարների ու քաղաքական գործիչների նկատմամբ իշխանության բռնաճնշումները սկսվեցին ՀԷՑ-ի բռնագրավումով։ Կառավարությունն այն հայտարարեց գերակա շահ ու հիմա, որպես պետական սեփականություն, պատրաստվում է հանձնել կառավարման։ Այդ հսկայական ակտիվի դիմաց ծիծաղելի փոխհատուցում առաջարկեցին սեփականատիրոջը։ Եվ քանի որ համաձայնություն, ինչպես և սպասվում էր, չեղավ, հիմա գործը գտնվում է միջազգային արբիտրաժում։

Կարդացեք նաև

  • Խփեցին քնած տղերքին… չարթնացան… հրաման կար, չթողեցին դպրոցներ. արթո՛ւն եղեք, ջնջում են հային
  • Օնիկ Գասպարյանը քննիչ հանձնաժողովում բավականին ուշագրավ փաստեր է ներկայացրել, փակագծերը չեմ կարող բացել. Գեղամ Մանուկյան
  • Բթացնում են մարդկանց բարոյական ապրումները՝ նոր կորուստներ նախապատրաստելու համար. հոգեբան

Սովորաբար միջազգային դատարաններում նման գործերի վերաբերյալ վերջնական վճիռների կայացումը երբեմն տարիներ է տևում։ Տարիներ հետո, ուզած թե չուզած, Հայաստանը կանգնելու է խոշոր փոխհատուցում տալու խնդրի առաջ։

Իսկ մինչ այդ պետությունը ստիպված է բավական մեծ գումարներ վճարել՝ միջազգային ատյաններում իշխանությունների կամայական որոշումների հետևանքով առաջացած, առայժմ միայն արբիտրաժային ծախսերը փակելու համար։ Այդ ծախսերն առաջիկայում հաստատապես ավելի են մեծանալու՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Սամվել Կարապետյանից հետո իշխանությունները նոր արշավ են սկսել այլ հակառակորդների դեմ։

Հաջորդ թիրախը Գագիկ Ծառուկյանն էր, ում տասնյակ սեփականություններ, տարբեր պատճառաբանություններով, խլելու գործընթաց է սկսվել։ Կառավարությունն արդեն ստանձնել է նրան պատկանող 2 ամենախոշոր ընկերությունների՝ «Երևանի Արարատ կոնյակի-գինու-օղու կոմբինատի» և «Արարատցեմենտի» կառավարումը։ Նշանակել է իր մարդկանց ու ուզած ձևով տնօրինում է ուրիշի սեփականությունը։ Նրանք էլ, թե ինչպես են կառավարում, տեսնում ենք։ Կառավարության կառավարման տակ հայտնվելուց կարճ ժամանակ հետո ցեմենտն արդեն հասցրել են 20-25 տոկոսով թանկացնել։ Նախկինում տոննան 40 հազար էր, հասել է 48-50 հազարի։

Այսպիսի թանկացումից հետո, վաղն էլ կասեն՝ տեսեք, թե ինչ լավ ենք կառավարում՝ ընկերության վճարած հարկերն ավելացել են, շահույթները՝ աճել։ Էլ չեն ասի, որ դրանք դուրս են գալիս քաղաքացու ու սպառողի գրպանից։

Դեռ չենք ասում, որ ցեմենտի թանկացումն ուղղակիորեն ազդում է շինարարության ու անշարժ գույքի գների վրա, որոնք էլի մնում են ժողովրդի վրա։

Ապօրինության գագաթնակետն է, երբ Երևանի քաղաքապետարանը ոչ միայն ժամանակից տասնյակ տարիներ շուտ միակողմանի խզում է սեփականատիրոջը պատկանող ընկերության հետ կնքված հողի վարձակալության պայմանագիրը, այլև՝ առանց համաձայնության շահագործում է նրա անձնական գույքը։

«Պետականացման» գործընթաց է գնում նաև Գագիկ Ծառուկյանին պատկանող մյուս գույքերի ու ունեցվածքի նկատմամբ։  Տարիներ առաջվա վարձակալական ու սեփականության իրավունքով կնքված պայմանագրերն են չեղարկում։ Իշխանության լծակներն օգտագործելով՝ Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է պատժել ու ունեզրկել Գագիկ Ծառուկյանին։ Իբր դրա համար ժողովուրդն իրեն մանդատ է տվել։

Այն, ինչ նա անում է, հասարակության ինչ-որ հատվածին, անշուշտ, դուր է գալիս։ Կարծում են, թե Գագիկ Ծառուկյանից խլելու են՝ իրենց տան։ Բայց արդեն տեսել ենք, թե ինչքանով են այդ գույքերն ու բիզնեսն անցնում ժողովրդին։ Հովիկ Աբրահամյանի հայտնի առանձնատունն էլ էին բռնագանձում՝ ապօրինի գույքի անվան տակ, որ բաժանեին ժողովրդին։ Հիմա այն ո՞ւմ է պատկանում՝ օլիգարխ Նարեկ Նալբանդյանին։ Իսկ դրա վաճառքից ստացված գումարը տնօրինում է ոչ թե պետությունը, այլ Հովիկ Աբրահամյանը։

Վաղը նույնը լինելու է նաև այն բիզնեսների ու սեփականությունների հետ, որոնք այսօր խլում են։ Քանի դեռ իշխանությունն իրենց ձեռքում է՝ կխլեն, բայց դա անհետևանք չի մնա։ Այսպիսի բացահայտ կամայականությունները չեն կարող անպատիժ անցնել։

Հիշեցնենք, որ Գագիկ Ծառուկյանի բիզնեսների հետ կապված ևս հայցեր են գնացել միջազգային դատարան։ Մի օր դրանց վերաբերյալ լինելու են վճիռներ ու ի վնաս Հայաստանի։

Բայց դա չէ, որ այսօր անհանգստացնում է իշխանություններին։ Նրանք սեփական իշխանությունը պահելու ու ընդդիմադիր օջախները չեզոքացնելու խնդիր են լուծում։ Տարօրինակ չէ, որ Գագիկ Ծառուկյանից հետո՝ անցել են Ռոբերտ Քոչարյանին։ Սերժ Սարգսյանի անունն է սկսել շոշափել Նիկոլ Փաշինյանը։ Բոլորին սպառնում են նստեցնել «թոշակի վրա»։

Ու այս ամենն անում են թալանը վերադարձնելու անվան տակ։  «Թալանը» վերադարձնելուց մի մարդ է խոսում, ով 8 տարի պետական բյուջեն դրել է սեփական գրպանի տեղ ու ծախսել, ինչպես կամեցել է։ Գաղտնի վարձատրել է պետական պաշտոնյաներին, բացահայտումից հետո էլ, տարբեր անվանումներով շարունակել է միլիարդներ բաժանել։ Միլիարդներ են բաժանել բյուջեից, որպեսզի փողոցից իշխանության եկած, տուն ու տեղ չունեցող իշխանավորները պետության հաշվին բնակարանների տեր դառնան։ Կարծում են՝ բյուջեի թալանը միայն բյուջեից ուղղակի փող գողանալն է։ Սա էլ բյուջեի թալան է, որը տարիներ շարունակ արել են։

Ուրիշների «թալանն» են իբր բացահայտում ու հետ բերում, իսկ ո՞վ պետք է բացահայտի ու հետ բերի իրենց թալանածը։ Հայտնի ԱՆԻՖ-ի գործը, որի հետևանքով պետությանը տասնյակ միլիոնավոր դոլարների վնաս է պատճառվել, տարիներ անց էլ մնում է օդից կախված։ Ոչ մի պատասխանատու կամ մեղավոր չկա, չնայած բոլորն էլ գիտեն, թե ովքեր են պատասխանատուներն էլ, մեղավորներն էլ։

Նախկին նախագահներին քրեական հետապնդումներով ու քաղաքական հաշվեհարդարներով սպառնացող Նիկոլ Փաշինյանն արդարանում է, թե ինչպե՞ս է, որ ինքն 8 տարի Հայաստանի վարչապետ է, բայց միլիոնատեր չէ։

Իսկ ո՞վ կարող է երաշխավորել, որ միլիոնատեր չէ։ Ո՞վ պիտի բացահայտի՝ միլիոնատե՞ր է, թե՞ չէ, երևի սեփական դատախազությունն ու իրավապահ մյուս կառույցները, որոնք անվերապահ կատարում են իր անգամ անօրինական հրահանգները։ Ոչ մի իշխանության ղեկավար չի ասում, թե իր իշխանության տարիներին միլիոններ է կուտակել։

Միլիոնատե՞ր, իսկ գուցե միլիարդատե՞ր է Նիկոլ Փաշինյանը, դա էլ հետո կերևա։ Այս ընթացքում, հատկապես պատերազմից անմիջապես հետո, քիչ լուրեր չեն շրջանառվել նրա կամ նրա ընտանիքի անդամների անվան հետ կապված։ Ու ոչ մի նշանակություն չունի՝ այդ լուրերը հերքվե՞լ են, թե՞ ոչ։

ՀԱԿՈԲ ՔՈՉԱՐՅԱՆ




—

168: 7.4 մլն դոլար՝ իշխանության որոշումները պաշտպանելու համար. որքան են արժեն

Սեպտեմբեր 28, 2026

Միջազգային դատարաններում և այլ ատյաններում, իշխանությունների կամայական որոշումներն արդարացնելուն ուղղված, ինչպես նաև այդ կառույցների կողմից կայացված վճիռներով կատարված ծախսերն այս տարի կտրուկ ավելացել են։ Դրանք փակելու համար տարվա առաջին կեսին կառավարությունը պետական բյուջեից աննախադեպ՝ շուրջ 7.4 մլն դոլար է հատկացրել։

Նախորդ տարվա համեմատ այս ծախսերն աճել են գրեթե 42 տոկոսով։

Հասկանալի է, որ հատկացված գումարներն աճել են՝ առաջին հերթին քաղաքական հաշվեհարդարներով պայմանավորված։ Անտեսելով օրենքն ու իրավունքը՝ խլում են մարդկանց սեփական գույքն ու բիզնեսը, իրականացնում են ունեցվածքի վերաբաշխում։ Ունեզրկման այս արշավն այսօր էլ ծանր է նստում պետական բյուջեի վրա։ Բայց այդ ծանրությունը քաղաքացին ու բյուջեն հետո են զգալու, երբ գա դրանց դիմաց փոխհատուցում տալու ժամանակը։

Գործարարների ու քաղաքական գործիչների նկատմամբ իշխանության բռնաճնշումները սկսվեցին ՀԷՑ-ի բռնագրավումով։ Կառավարությունն այն հայտարարեց գերակա շահ ու հիմա, որպես պետական սեփականություն, պատրաստվում է հանձնել կառավարման։ Այդ հսկայական ակտիվի դիմաց ծիծաղելի փոխհատուցում առաջարկեցին սեփականատիրոջը։ Եվ քանի որ համաձայնություն, ինչպես և սպասվում էր, չեղավ, հիմա գործը գտնվում է միջազգային արբիտրաժում։

Կարդացեք նաև

  • Խփեցին քնած տղերքին… չարթնացան… հրաման կար, չթողեցին դպրոցներ. արթո՛ւն եղեք, ջնջում են հային
  • Օնիկ Գասպարյանը քննիչ հանձնաժողովում բավականին ուշագրավ փաստեր է ներկայացրել, փակագծերը չեմ կարող բացել. Գեղամ Մանուկյան
  • Բթացնում են մարդկանց բարոյական ապրումները՝ նոր կորուստներ նախապատրաստելու համար. հոգեբան

Սովորաբար միջազգային դատարաններում նման գործերի վերաբերյալ վերջնական վճիռների կայացումը երբեմն տարիներ է տևում։ Տարիներ հետո, ուզած թե չուզած, Հայաստանը կանգնելու է խոշոր փոխհատուցում տալու խնդրի առաջ։

Իսկ մինչ այդ պետությունը ստիպված է բավական մեծ գումարներ վճարել՝ միջազգային ատյաններում իշխանությունների կամայական որոշումների հետևանքով առաջացած, առայժմ միայն արբիտրաժային ծախսերը փակելու համար։ Այդ ծախսերն առաջիկայում հաստատապես ավելի են մեծանալու՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Սամվել Կարապետյանից հետո իշխանությունները նոր արշավ են սկսել այլ հակառակորդների դեմ։

Հաջորդ թիրախը Գագիկ Ծառուկյանն էր, ում տասնյակ սեփականություններ, տարբեր պատճառաբանություններով, խլելու գործընթաց է սկսվել։ Կառավարությունն արդեն ստանձնել է նրան պատկանող 2 ամենախոշոր ընկերությունների՝ «Երևանի Արարատ կոնյակի-գինու-օղու կոմբինատի» և «Արարատցեմենտի» կառավարումը։ Նշանակել է իր մարդկանց ու ուզած ձևով տնօրինում է ուրիշի սեփականությունը։ Նրանք էլ, թե ինչպես են կառավարում, տեսնում ենք։ Կառավարության կառավարման տակ հայտնվելուց կարճ ժամանակ հետո ցեմենտն արդեն հասցրել են 20-25 տոկոսով թանկացնել։ Նախկինում տոննան 40 հազար էր, հասել է 48-50 հազարի։

Այսպիսի թանկացումից հետո, վաղն էլ կասեն՝ տեսեք, թե ինչ լավ ենք կառավարում՝ ընկերության վճարած հարկերն ավելացել են, շահույթները՝ աճել։ Էլ չեն ասի, որ դրանք դուրս են գալիս քաղաքացու ու սպառողի գրպանից։

Դեռ չենք ասում, որ ցեմենտի թանկացումն ուղղակիորեն ազդում է շինարարության ու անշարժ գույքի գների վրա, որոնք էլի մնում են ժողովրդի վրա։

Ապօրինության գագաթնակետն է, երբ Երևանի քաղաքապետարանը ոչ միայն ժամանակից տասնյակ տարիներ շուտ միակողմանի խզում է սեփականատիրոջը պատկանող ընկերության հետ կնքված հողի վարձակալության պայմանագիրը, այլև՝ առանց համաձայնության շահագործում է նրա անձնական գույքը։

«Պետականացման» գործընթաց է գնում նաև Գագիկ Ծառուկյանին պատկանող մյուս գույքերի ու ունեցվածքի նկատմամբ։  Տարիներ առաջվա վարձակալական ու սեփականության իրավունքով կնքված պայմանագրերն են չեղարկում։ Իշխանության լծակներն օգտագործելով՝ Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է պատժել ու ունեզրկել Գագիկ Ծառուկյանին։ Իբր դրա համար ժողովուրդն իրեն մանդատ է տվել։

Այն, ինչ նա անում է, հասարակության ինչ-որ հատվածին, անշուշտ, դուր է գալիս։ Կարծում են, թե Գագիկ Ծառուկյանից խլելու են՝ իրենց տան։ Բայց արդեն տեսել ենք, թե ինչքանով են այդ գույքերն ու բիզնեսն անցնում ժողովրդին։ Հովիկ Աբրահամյանի հայտնի առանձնատունն էլ էին բռնագանձում՝ ապօրինի գույքի անվան տակ, որ բաժանեին ժողովրդին։ Հիմա այն ո՞ւմ է պատկանում՝ օլիգարխ Նարեկ Նալբանդյանին։ Իսկ դրա վաճառքից ստացված գումարը տնօրինում է ոչ թե պետությունը, այլ Հովիկ Աբրահամյանը։

Վաղը նույնը լինելու է նաև այն բիզնեսների ու սեփականությունների հետ, որոնք այսօր խլում են։ Քանի դեռ իշխանությունն իրենց ձեռքում է՝ կխլեն, բայց դա անհետևանք չի մնա։ Այսպիսի բացահայտ կամայականությունները չեն կարող անպատիժ անցնել։

Հիշեցնենք, որ Գագիկ Ծառուկյանի բիզնեսների հետ կապված ևս հայցեր են գնացել միջազգային դատարան։ Մի օր դրանց վերաբերյալ լինելու են վճիռներ ու ի վնաս Հայաստանի։

Բայց դա չէ, որ այսօր անհանգստացնում է իշխանություններին։ Նրանք սեփական իշխանությունը պահելու ու ընդդիմադիր օջախները չեզոքացնելու խնդիր են լուծում։ Տարօրինակ չէ, որ Գագիկ Ծառուկյանից հետո՝ անցել են Ռոբերտ Քոչարյանին։ Սերժ Սարգսյանի անունն է սկսել շոշափել Նիկոլ Փաշինյանը։ Բոլորին սպառնում են նստեցնել «թոշակի վրա»։

Ու այս ամենն անում են թալանը վերադարձնելու անվան տակ։  «Թալանը» վերադարձնելուց մի մարդ է խոսում, ով 8 տարի պետական բյուջեն դրել է սեփական գրպանի տեղ ու ծախսել, ինչպես կամեցել է։ Գաղտնի վարձատրել է պետական պաշտոնյաներին, բացահայտումից հետո էլ, տարբեր անվանումներով շարունակել է միլիարդներ բաժանել։ Միլիարդներ են բաժանել բյուջեից, որպեսզի փողոցից իշխանության եկած, տուն ու տեղ չունեցող իշխանավորները պետության հաշվին բնակարանների տեր դառնան։ Կարծում են՝ բյուջեի թալանը միայն բյուջեից ուղղակի փող գողանալն է։ Սա էլ բյուջեի թալան է, որը տարիներ շարունակ արել են։

Ուրիշների «թալանն» են իբր բացահայտում ու հետ բերում, իսկ ո՞վ պետք է բացահայտի ու հետ բերի իրենց թալանածը։ Հայտնի ԱՆԻՖ-ի գործը, որի հետևանքով պետությանը տասնյակ միլիոնավոր դոլարների վնաս է պատճառվել, տարիներ անց էլ մնում է օդից կախված։ Ոչ մի պատասխանատու կամ մեղավոր չկա, չնայած բոլորն էլ գիտեն, թե ովքեր են պատասխանատուներն էլ, մեղավորներն էլ։

Նախկին նախագահներին քրեական հետապնդումներով ու քաղաքական հաշվեհարդարներով սպառնացող Նիկոլ Փաշինյանն արդարանում է, թե ինչպե՞ս է, որ ինքն 8 տարի Հայաստանի վարչապետ է, բայց միլիոնատեր չէ։

Իսկ ո՞վ կարող է երաշխավորել, որ միլիոնատեր չէ։ Ո՞վ պիտի բացահայտի՝ միլիոնատե՞ր է, թե՞ չէ, երևի սեփական դատախազությունն ու իրավապահ մյուս կառույցները, որոնք անվերապահ կատարում են իր անգամ անօրինական հրահանգները։ Ոչ մի իշխանության ղեկավար չի ասում, թե իր իշխանության տարիներին միլիոններ է կուտակել։

Միլիոնատե՞ր, իսկ գուցե միլիարդատե՞ր է Նիկոլ Փաշինյանը, դա էլ հետո կերևա։ Այս ընթացքում, հատկապես պատերազմից անմիջապես հետո, քիչ լուրեր չեն շրջանառվել նրա կամ նրա ընտանիքի անդամների անվան հետ կապված։ Ու ոչ մի նշանակություն չունի՝ այդ լուրերը հերքվե՞լ են, թե՞ ոչ։

ՀԱԿՈԲ ՔՈՉԱՐՅԱՆ




—

80 միլիոն դոլարանոց շռայլություն. ախորժակները բացվել է

Սեպտեմբեր 28, 2026

Կառավարության ախորժակը բացվել է. Միլիոնների պարգևավճարներ ու խրախուսումներ ստանալուց հետո, հիմա էլ որոշել են, որ պիտի բարձրացնեն իրենց աշխատավարձերը։ Համարում են, որ ստացածը քիչ է իրենց կատարած տիտանական աշխատանքի դիմաց, ու նոր միլիոններ են պատրաստվում վաստակել հարկատուների վճարած հարկերի հաշվին։

Թոշակառուների թոշակները միայն նրա համար չէին 10 հազար դրամով բարձրացրել, որ ընտրությունների ժամանակ ստանային նրանց ձայները։ Արել էին, որ արդարացնեին նաև իրենց աշխատավարձերի այս բարձրացումը։

Թոշակները հազիվ մի քանի հազարով ավելացրին, իսկ իրենց աշխատավարձերը պատրաստվում են հարյուր հազարներով ու միլիոններով ավելացնել։ Առաջիկա 5 տարիներին այլևս մտադիր էլ չեն թոշակ բարձրացնել։ Երևի դա էլ շատ են համարում թոշակառուի համար։ Թոշակները բարձրացնելու փոխարեն, կբավարարվեն թոշակների ինդեքսավորումով՝  տարեկան հավանաբար 1-2 հազար դրամի սահմաններում։ Դա էլ կանեն ոչ թե հաջորդ տարվանից, այլ 2027թ. հետո, որովհետև չեն ուզում ավելորդ փող ծախսել թոշակառուների վրա, որպեսզի բավարարեն իրենց աշխորժակը։

Կտրում են նպաստառուների մի քանի հազար դրամ նպաստը, որպեսզի իրենց ավելի շատ «փայ» հանեն պետական բյուջեից։ Տասնյակ-հազարավոր նպաստառուներ արդեն զրկվել են նպաստից, մնացածների մեծ մասն էլ առաջիկայում կզրկվեն։ Կառավարությունը նրանց հաշվին գումարներ է տնտեսում, որպեսզի կրկնապատկի պաշտոնյաների  աշխատավարձերը։

Կարդացեք նաև

  • Ընտրությունները մեկ օրով չեն սահմանափակվում, քարոզարշավը լարված և բևեռացված էր. ՀՀ-ի հարցով զեկուցողը ԵԽԽՎ ամբիոնից մատնանշեց ընտրություններում արձանագրված բացթողումները
  • ԴՈՒՌԸ ՇՐԽԿԱՑՐԵՑԻՐ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻ ԵՐԵՍԻՆ, ԲԱ ՀԵՏՈ՞. ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ ԻՆՁ ԿՈՒՅՐԻ ԿԱՄ ԽՈՒԼԻ ՏԵՂ ԴՆԵԼ, ԵՐԲ… ՎԱՐԴԱՆ ԱՐԱՄՅԱՆ
  • Մեծ քաղաքականություն՝ փոքր համայնքներում, կամ «գյուղի ակումբը»՝ Երևանում 

Աղքատության այնպիսի մակարդակ ունեցող երկրում, որտեղ յուրաքանչյուր 4-րդ կամ  5-րդ քաղաքացին աղքատ է, չի կարողանում լուծել նվազագույն պարենային ապահովման խնդիրը, կառավարությունը, փոխարենը մտածի այդ մարդկանց եկամուտներն ավելացնելու մասին, սեփական գրպաններն է լցնում։

Այն, ինչ մտադիր են անել, բյուջեի վրա կնստի տարեկան գրեթե 80 մլն դոլար։

Պարտքերով ապրող երկրի համար սա մեծ շռայլություն է։ Հատկապես որ, այդ երկրում այսքան շատ անապահովներ ու աղքատներ կան։

Ոչ ոք դեմ չէ, որ պետական պաշտոնյաներն ու պետական ծառայողները բարձր աշխատավարձ ստանան։ Բայց այն, ինչ ուզում են անել, ծաղր է հասարակության սոցիալապես անապահով հատվածի հանդեպ։ Թոշակառուն, անգամ վերջին բարձրացումից հետո, ամբողջ տարվա ընթացքում ստանում է միջինում ընդամենը 600-650 հազար դրամ թոշակ, իսկ, ասենք, վարչապետը, նախարարն այս բարձրացումից հետո 1 ամսում ստանալու է գրեթե 2 մլն դրամ։ Նախարարի 1 ամսվա աշխատավարձն ավելի քան 3 անգամ գերազանցում է թոշակառուի ամբողջ տարվա ընթացքում ստացած թոշակը։

Այսօր էլ նախարարի աշխատավարձը պակաս բարձր չէ, գրեթե 1 միլիոնի է հասնում՝ չհաշված պարգևավճարներն ու այլ վճարումները։ Կառավարության այս որոշումից հետո կկրկնապատկվի։

Բարձրացումն էլ այնպես են արել, որ էլի ավելի շատ իրենց ձեռնտու լինի։ Բազայինի փոխարեն՝ նախապատվությունը տվել են կիրառվող գործակիցներին։ Դա էլ արել են ընտրողաբար։ Ասենք՝ հանրապետության նախագահի աշխատավարձի գործակիցը 12-ով են ավելացրել, իսկ վարչապետինը՝ 13-ով։ Նախարարների աշխատավարձի գործակիցը ևս 12-ով են ավելացրել։ Մինչդեռ Ազգային ժողովի պատգամավորներինը՝ 8-ով։

Եթե մինչև հիմա աշխատավարձի ամենաբարձր գործակիցն ուներ հանրապետության նախագահը, Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է, որ իրենը դրանից ցածր չպետք է լինի։ Ուստի՝ վարչապետի աշխատավարձի գործակիցը հավասարեցրել են նախագահի գործակցին։

Վարչապետի դիրքի առավելությունն ընդգծել են նաև մյուս պաշտոնների դեպքում։

Վարչապետի աշխատակազմում պաշտոնային գործակիցներն ավելի բարձր են, քան այլ մարմիններում, այդ թվում՝ նախագահականում և Ազգային ժողովում։

Օրինակ՝ վարչապետի խորհրդականի աշխատավարձի գործակիցը 20 է, իսկ նախագահինը՝ 15, վարչապետի օգնականինը՝ 15 է, իսկ նախագահի օգնականինը՝ 12։ Այդպես է նաև այլ պաշտոների պարագայում։

Գործակիցների փոփոխությունից հետո, ինչպես նախագահը, այնպես էլ վարչապետը կունենա աշխատավարձի ամենաբարձր՝ 32 գործակիցը։  Դա նշանակում է, որ նրանց աշխատավարձը կհասնի 2 մլն 662 հազար դրամի։

Այժմ նախագահի աշխատավարձը 1 մլն 664 հազար է, իսկ վարչապետինը՝ 1 մլն 580 հազար դրամ։

Երկուսինն էլ ավելանում են առնվազն 1 միլիոնով։

Որքան էլ տարօրինակ լինի, խորհրդարանական երկրում Ազգային ժողովի նախագահի աշխատավարձն ավելի ցածր կլինի, քան վարչապետինը։ Եվ ընդհանրապես՝ Ազգային ժողովին հաշվետու մարմնում աշխատավարձերն ավելի բարձր կլինեն, քան խորհրդարանում։

ԱԺ նախագահի աշխատավարձը պատրաստվում են սահմանել 2 մլն 496 հազար դրամ։

Ոչ միայն վարչապետն ավելի շատ աշխատավարձ կստանա, քան Ազգային ժողովի նախագահը, այլև կառավարության անդամները, քան պատգամավորները։ Նախարարի գործակիցը 24 է, իսկ պատգամավորինը՝ 18։

Պատգամավորներին գրեթե «հավասարեցրել» են փոխնախարարների հետ։ Եթե փոխնախարարներին որոշել են 1 մլն 456 հազար դրամ աշխատավարձ տալ, պատգամավորներին կտան 1 մլն 497 հազար դրամ։

Որքան ներքև է իջնում, գործակիցների աճը փոքրանում է։ Ու դա նշանակում է, որ, ինչպես միշտ, սրանից շահողը լինելու են առաջին հերթին բարձրաստիճան պաշտոնյաները։ Ներքին օղակներում, որտեղ զբաղվածների աշխատավարձերն անհամեմատ ավելի ցածր են, բարձրացումն էլ ավելի քիչ կլինի։

Այս քայլով կառավարությունը կտրուկ բարձրացնում է պետական պաշտոնյաների, նաև պետական համակարգի ծառայողների աշխատավարձերը, փոխարենը՝ մասնավորում զբաղվող տասնյակ-հազարավոր քաղաքացիներ, որոնք իրենց աշխատանքով կերակրում են նրանց, շարունակելու են ստանալ 75 հազար դրամ, այն պատճառով, որ կառավարությունն արդեն չորրորդ տարին է, չի բարեհաճում բարձրացնել նվազագույն աշխատավարձը, չնայած դեռ նախորդ ընտրությունների ժամանակ էր խոստացել դարձնել 85 հազար դրամ։ Ու մինչ հաջորդ տարվա հունվարի 1-ից պետական պաշտոնյաները բյուջեի հաշվին, երբեմն՝ կրկնակի ավելի շատ աշխատավարձ կստանան, տասնյակ-հազարավոր աշխատողներ ստիպված կլինեն բավարարվել ամսական ընդամենը 75 հազար դրամ նվազագույն աշխատավարձով։

ՀԱԿՈԲ ՔՈՉԱՐՅԱՆ




—

80 միլիոն դոլարանոց շռայլություն. ախորժակները բացվել է

Սեպտեմբեր 28, 2026

Կառավարության ախորժակը բացվել է. Միլիոնների պարգևավճարներ ու խրախուսումներ ստանալուց հետո, հիմա էլ որոշել են, որ պիտի բարձրացնեն իրենց աշխատավարձերը։ Համարում են, որ ստացածը քիչ է իրենց կատարած տիտանական աշխատանքի դիմաց, ու նոր միլիոններ են պատրաստվում վաստակել հարկատուների վճարած հարկերի հաշվին։

Թոշակառուների թոշակները միայն նրա համար չէին 10 հազար դրամով բարձրացրել, որ ընտրությունների ժամանակ ստանային նրանց ձայները։ Արել էին, որ արդարացնեին նաև իրենց աշխատավարձերի այս բարձրացումը։

Թոշակները հազիվ մի քանի հազարով ավելացրին, իսկ իրենց աշխատավարձերը պատրաստվում են հարյուր հազարներով ու միլիոններով ավելացնել։ Առաջիկա 5 տարիներին այլևս մտադիր էլ չեն թոշակ բարձրացնել։ Երևի դա էլ շատ են համարում թոշակառուի համար։ Թոշակները բարձրացնելու փոխարեն, կբավարարվեն թոշակների ինդեքսավորումով՝  տարեկան հավանաբար 1-2 հազար դրամի սահմաններում։ Դա էլ կանեն ոչ թե հաջորդ տարվանից, այլ 2027թ. հետո, որովհետև չեն ուզում ավելորդ փող ծախսել թոշակառուների վրա, որպեսզի բավարարեն իրենց աշխորժակը։

Կտրում են նպաստառուների մի քանի հազար դրամ նպաստը, որպեսզի իրենց ավելի շատ «փայ» հանեն պետական բյուջեից։ Տասնյակ-հազարավոր նպաստառուներ արդեն զրկվել են նպաստից, մնացածների մեծ մասն էլ առաջիկայում կզրկվեն։ Կառավարությունը նրանց հաշվին գումարներ է տնտեսում, որպեսզի կրկնապատկի պաշտոնյաների  աշխատավարձերը։

Կարդացեք նաև

  • Ընտրությունները մեկ օրով չեն սահմանափակվում, քարոզարշավը լարված և բևեռացված էր. ՀՀ-ի հարցով զեկուցողը ԵԽԽՎ ամբիոնից մատնանշեց ընտրություններում արձանագրված բացթողումները
  • ԴՈՒՌԸ ՇՐԽԿԱՑՐԵՑԻՐ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻ ԵՐԵՍԻՆ, ԲԱ ՀԵՏՈ՞. ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ ԻՆՁ ԿՈՒՅՐԻ ԿԱՄ ԽՈՒԼԻ ՏԵՂ ԴՆԵԼ, ԵՐԲ… ՎԱՐԴԱՆ ԱՐԱՄՅԱՆ
  • Մեծ քաղաքականություն՝ փոքր համայնքներում, կամ «գյուղի ակումբը»՝ Երևանում 

Աղքատության այնպիսի մակարդակ ունեցող երկրում, որտեղ յուրաքանչյուր 4-րդ կամ  5-րդ քաղաքացին աղքատ է, չի կարողանում լուծել նվազագույն պարենային ապահովման խնդիրը, կառավարությունը, փոխարենը մտածի այդ մարդկանց եկամուտներն ավելացնելու մասին, սեփական գրպաններն է լցնում։

Այն, ինչ մտադիր են անել, բյուջեի վրա կնստի տարեկան գրեթե 80 մլն դոլար։

Պարտքերով ապրող երկրի համար սա մեծ շռայլություն է։ Հատկապես որ, այդ երկրում այսքան շատ անապահովներ ու աղքատներ կան։

Ոչ ոք դեմ չէ, որ պետական պաշտոնյաներն ու պետական ծառայողները բարձր աշխատավարձ ստանան։ Բայց այն, ինչ ուզում են անել, ծաղր է հասարակության սոցիալապես անապահով հատվածի հանդեպ։ Թոշակառուն, անգամ վերջին բարձրացումից հետո, ամբողջ տարվա ընթացքում ստանում է միջինում ընդամենը 600-650 հազար դրամ թոշակ, իսկ, ասենք, վարչապետը, նախարարն այս բարձրացումից հետո 1 ամսում ստանալու է գրեթե 2 մլն դրամ։ Նախարարի 1 ամսվա աշխատավարձն ավելի քան 3 անգամ գերազանցում է թոշակառուի ամբողջ տարվա ընթացքում ստացած թոշակը։

Այսօր էլ նախարարի աշխատավարձը պակաս բարձր չէ, գրեթե 1 միլիոնի է հասնում՝ չհաշված պարգևավճարներն ու այլ վճարումները։ Կառավարության այս որոշումից հետո կկրկնապատկվի։

Բարձրացումն էլ այնպես են արել, որ էլի ավելի շատ իրենց ձեռնտու լինի։ Բազայինի փոխարեն՝ նախապատվությունը տվել են կիրառվող գործակիցներին։ Դա էլ արել են ընտրողաբար։ Ասենք՝ հանրապետության նախագահի աշխատավարձի գործակիցը 12-ով են ավելացրել, իսկ վարչապետինը՝ 13-ով։ Նախարարների աշխատավարձի գործակիցը ևս 12-ով են ավելացրել։ Մինչդեռ Ազգային ժողովի պատգամավորներինը՝ 8-ով։

Եթե մինչև հիմա աշխատավարձի ամենաբարձր գործակիցն ուներ հանրապետության նախագահը, Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է, որ իրենը դրանից ցածր չպետք է լինի։ Ուստի՝ վարչապետի աշխատավարձի գործակիցը հավասարեցրել են նախագահի գործակցին։

Վարչապետի դիրքի առավելությունն ընդգծել են նաև մյուս պաշտոնների դեպքում։

Վարչապետի աշխատակազմում պաշտոնային գործակիցներն ավելի բարձր են, քան այլ մարմիններում, այդ թվում՝ նախագահականում և Ազգային ժողովում։

Օրինակ՝ վարչապետի խորհրդականի աշխատավարձի գործակիցը 20 է, իսկ նախագահինը՝ 15, վարչապետի օգնականինը՝ 15 է, իսկ նախագահի օգնականինը՝ 12։ Այդպես է նաև այլ պաշտոների պարագայում։

Գործակիցների փոփոխությունից հետո, ինչպես նախագահը, այնպես էլ վարչապետը կունենա աշխատավարձի ամենաբարձր՝ 32 գործակիցը։  Դա նշանակում է, որ նրանց աշխատավարձը կհասնի 2 մլն 662 հազար դրամի։

Այժմ նախագահի աշխատավարձը 1 մլն 664 հազար է, իսկ վարչապետինը՝ 1 մլն 580 հազար դրամ։

Երկուսինն էլ ավելանում են առնվազն 1 միլիոնով։

Որքան էլ տարօրինակ լինի, խորհրդարանական երկրում Ազգային ժողովի նախագահի աշխատավարձն ավելի ցածր կլինի, քան վարչապետինը։ Եվ ընդհանրապես՝ Ազգային ժողովին հաշվետու մարմնում աշխատավարձերն ավելի բարձր կլինեն, քան խորհրդարանում։

ԱԺ նախագահի աշխատավարձը պատրաստվում են սահմանել 2 մլն 496 հազար դրամ։

Ոչ միայն վարչապետն ավելի շատ աշխատավարձ կստանա, քան Ազգային ժողովի նախագահը, այլև կառավարության անդամները, քան պատգամավորները։ Նախարարի գործակիցը 24 է, իսկ պատգամավորինը՝ 18։

Պատգամավորներին գրեթե «հավասարեցրել» են փոխնախարարների հետ։ Եթե փոխնախարարներին որոշել են 1 մլն 456 հազար դրամ աշխատավարձ տալ, պատգամավորներին կտան 1 մլն 497 հազար դրամ։

Որքան ներքև է իջնում, գործակիցների աճը փոքրանում է։ Ու դա նշանակում է, որ, ինչպես միշտ, սրանից շահողը լինելու են առաջին հերթին բարձրաստիճան պաշտոնյաները։ Ներքին օղակներում, որտեղ զբաղվածների աշխատավարձերն անհամեմատ ավելի ցածր են, բարձրացումն էլ ավելի քիչ կլինի։

Այս քայլով կառավարությունը կտրուկ բարձրացնում է պետական պաշտոնյաների, նաև պետական համակարգի ծառայողների աշխատավարձերը, փոխարենը՝ մասնավորում զբաղվող տասնյակ-հազարավոր քաղաքացիներ, որոնք իրենց աշխատանքով կերակրում են նրանց, շարունակելու են ստանալ 75 հազար դրամ, այն պատճառով, որ կառավարությունն արդեն չորրորդ տարին է, չի բարեհաճում բարձրացնել նվազագույն աշխատավարձը, չնայած դեռ նախորդ ընտրությունների ժամանակ էր խոստացել դարձնել 85 հազար դրամ։ Ու մինչ հաջորդ տարվա հունվարի 1-ից պետական պաշտոնյաները բյուջեի հաշվին, երբեմն՝ կրկնակի ավելի շատ աշխատավարձ կստանան, տասնյակ-հազարավոր աշխատողներ ստիպված կլինեն բավարարվել ամսական ընդամենը 75 հազար դրամ նվազագույն աշխատավարձով։

ՀԱԿՈԲ ՔՈՉԱՐՅԱՆ




—

Ադրբեջանի թիրախը Հայաստանն է, որ հետո մեղադրեն, թե ՀՀ-ն հանցագործություն է խթ

Սեպտեմբեր 28, 2026

«Երեք տարի բանտում. խաղաղությունն ու հայ գերիները» խորագրով քննարկմանը միջազգային իրավունքի մասնագետ, ԱԺ նախկին պատգամավոր Տարոն Սիմոնյանը նշեց, որ Արցախի ռազմաքաղաքական նախկին ղեկավարության դեմ շինծու մեղադրանքներով Բաքվի «դատավարությունն» ի սկզբանե անձերի դեմ էր, սակայն առավել մեծ նպատակ էր հետապնդում, այսինքն, բազիս էր նախապատրաստվում՝ հետագայում ՀՀ-ի դեմ իրավական գործընթաց սկսելու համար:

«Եվ պատահական չէ, որ ամբողջ մեղադրանքը կառուցված է այն հիմնական գաղափարի վրա, որ Արցախի Հանրապետությունը դա «ահաբեկչական» կազմակերպություն է եղել, որը ֆինանսավորվել է ՀՀ-ի կողմից: Այս տրամաբանության շրջանակում են անձանց մեղադրանքներ ներկայացվել: Եթե ուսումնասիրենք Ռուբեն Վարդանյանի նկատմամբ հսկայածավալ դատավճռի սկզբնական հատվածը, մի քանի հարյուր էջ նվիրված է 1988-ից մինչև 1990-ականների վերջերը տեղի ունեցած գործողություններին, որոնք ներկայացվում են որպես մեկ կազմակերպության կողմից արված գործողություն, որը վերագրելի է Արցախի կառավարություն յուրաքանչյուր անդամին, անգամ՝ քաղաքացիներին՝ ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն։

Այսինքն՝ ովքեր  մասնակից են եղել Արցախի Հանրապետության կառավարմանն այս կամ այն չափով, անգամ՝ ընտրություններին մասնակցելը, նրանք, փաստորեն, դառնում են, ըստ ադրբեջանական պրոպագանդայի և դատարանի որոշման, ահաբեկչական կազմակերպության մասնակիցներ, և հետևաբար՝ ենթակա են քրեական հետապնդման: Թիրախն ուղղակիորեն Հայաստանի Հանրապետությունն է, որ հետագայում ՀՀ-ին ասեն՝ «Դուք փաստորեն հանցագործության խթան եք եղել և կազմակերպիչ, իսկ Արցախի Հանրապետությունը որպես գործիք եք օգտագործել Ադրբեջանի դեմ»,- մանրամասնեց միջազգային իրավունքի մասնագետը:

Մանրամասները՝ տեսանյութում




—

Ադրբեջանի թիրախը Հայաստանն է, որ հետո մեղադրեն, թե ՀՀ-ն հանցագործություն է խթ

Սեպտեմբեր 28, 2026

«Երեք տարի բանտում. խաղաղությունն ու հայ գերիները» խորագրով քննարկմանը միջազգային իրավունքի մասնագետ, ԱԺ նախկին պատգամավոր Տարոն Սիմոնյանը նշեց, որ Արցախի ռազմաքաղաքական նախկին ղեկավարության դեմ շինծու մեղադրանքներով Բաքվի «դատավարությունն» ի սկզբանե անձերի դեմ էր, սակայն առավել մեծ նպատակ էր հետապնդում, այսինքն, բազիս էր նախապատրաստվում՝ հետագայում ՀՀ-ի դեմ իրավական գործընթաց սկսելու համար:

«Եվ պատահական չէ, որ ամբողջ մեղադրանքը կառուցված է այն հիմնական գաղափարի վրա, որ Արցախի Հանրապետությունը դա «ահաբեկչական» կազմակերպություն է եղել, որը ֆինանսավորվել է ՀՀ-ի կողմից: Այս տրամաբանության շրջանակում են անձանց մեղադրանքներ ներկայացվել: Եթե ուսումնասիրենք Ռուբեն Վարդանյանի նկատմամբ հսկայածավալ դատավճռի սկզբնական հատվածը, մի քանի հարյուր էջ նվիրված է 1988-ից մինչև 1990-ականների վերջերը տեղի ունեցած գործողություններին, որոնք ներկայացվում են որպես մեկ կազմակերպության կողմից արված գործողություն, որը վերագրելի է Արցախի կառավարություն յուրաքանչյուր անդամին, անգամ՝ քաղաքացիներին՝ ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն։

Այսինքն՝ ովքեր  մասնակից են եղել Արցախի Հանրապետության կառավարմանն այս կամ այն չափով, անգամ՝ ընտրություններին մասնակցելը, նրանք, փաստորեն, դառնում են, ըստ ադրբեջանական պրոպագանդայի և դատարանի որոշման, ահաբեկչական կազմակերպության մասնակիցներ, և հետևաբար՝ ենթակա են քրեական հետապնդման: Թիրախն ուղղակիորեն Հայաստանի Հանրապետությունն է, որ հետագայում ՀՀ-ին ասեն՝ «Դուք փաստորեն հանցագործության խթան եք եղել և կազմակերպիչ, իսկ Արցախի Հանրապետությունը որպես գործիք եք օգտագործել Ադրբեջանի դեմ»,- մանրամասնեց միջազգային իրավունքի մասնագետը:

Մանրամասները՝ տեսանյութում




—

ՄԱԿ-ի ամբիոնից Փաշինյանը շողոքորթում էր թշնամաբար տրամադրված պետությանը. Տարո

Սեպտեմբեր 28, 2026

«Գերիների հարցով ՄԱԿ-ի ամբիոնից չհնչեց այն, ինչ բոլորը սպասում էին»,- այս մասին այսօր   «Երեք տարի բանտում. խաղաղությունն ու հայ գերիները» խորագրով քննարկման ժամանակ ասաց միջազգային իրավունքի մասնագետ, ELL PARTNERSHIP ընկերության հիմնադիր գործընկեր Տարոն Սիմոնյանն, անդրադառնալով  ՄԱԿ-ի ամբիոնից Նիկոլ Փաշինյանի ելույթին և գերիների ազատ արձակման պահանջի ձևակերպմանը:

Նա ընդգծեց, որ  ՄԱԿ-ի ամբիոնից չարտասանվեց այն, ինչ բոլորի կողմից ակնկալվում էր գործադիր իշխանության ներկայացուցչից, ով սահմանադրական պարտականություն ունի պաշտպանել սեփական քաղաքացիներին ոչ միայն երկրի տարածքում, այլև այլ երկրների տարածքներում: «Բնականաբար, այն շողոքորթությունը, որ հորդում էր այդ ամբիոնից թշնամաբար տրամադրված պետության նկատմամբ, մեծ զարմանք է առաջացնում:

Չպետք է ուրախանանք այն փոքրիկ դրվագով, որ նա հնչեցրեց ցանկություն, որ վերադարձ պետք է տեղի ունենա: Մի բան գիտեմ, որ թե մարդկային հարաբերություններում, թե պետության հարաբերություններում սեփական արժանապատվությունը չգիտակցող անհատն արժանի չէ այդ արժանապատվությանը, և դա ամբողջ միջազգային հանրությունը գիտակցում է, որովհետև նույն դիվանագիտական հարաբերությունները մարդկային հարաբերություններից ածանցյալ են»,- այսպես բնորոշեց իրավիճակը Տարոն Սիմոնյանը:

—

ՄԱԿ-ի ամբիոնից Փաշինյանը շողոքորթում էր թշնամաբար տրամադրված պետությանը. Տարո

Սեպտեմբեր 28, 2026

«Գերիների հարցով ՄԱԿ-ի ամբիոնից չհնչեց այն, ինչ բոլորը սպասում էին»,- այս մասին այսօր   «Երեք տարի բանտում. խաղաղությունն ու հայ գերիները» խորագրով քննարկման ժամանակ ասաց միջազգային իրավունքի մասնագետ, ELL PARTNERSHIP ընկերության հիմնադիր գործընկեր Տարոն Սիմոնյանն, անդրադառնալով  ՄԱԿ-ի ամբիոնից Նիկոլ Փաշինյանի ելույթին և գերիների ազատ արձակման պահանջի ձևակերպմանը:

Նա ընդգծեց, որ  ՄԱԿ-ի ամբիոնից չարտասանվեց այն, ինչ բոլորի կողմից ակնկալվում էր գործադիր իշխանության ներկայացուցչից, ով սահմանադրական պարտականություն ունի պաշտպանել սեփական քաղաքացիներին ոչ միայն երկրի տարածքում, այլև այլ երկրների տարածքներում: «Բնականաբար, այն շողոքորթությունը, որ հորդում էր այդ ամբիոնից թշնամաբար տրամադրված պետության նկատմամբ, մեծ զարմանք է առաջացնում:

Չպետք է ուրախանանք այն փոքրիկ դրվագով, որ նա հնչեցրեց ցանկություն, որ վերադարձ պետք է տեղի ունենա: Մի բան գիտեմ, որ թե մարդկային հարաբերություններում, թե պետության հարաբերություններում սեփական արժանապատվությունը չգիտակցող անհատն արժանի չէ այդ արժանապատվությանը, և դա ամբողջ միջազգային հանրությունը գիտակցում է, որովհետև նույն դիվանագիտական հարաբերությունները մարդկային հարաբերություններից ածանցյալ են»,- այսպես բնորոշեց իրավիճակը Տարոն Սիմոնյանը:

—